تماس با ما

بیو گرافی

ديويد پكارد در سال 1912 ميلادي در كلرادو زاده شد. پدرش وكيل و مادرش معلم دبيرستان بود و هر دو تحصيل كرده دانشكده كلرادو. او خيلي زود علاقه خود را به علم و مهندسي نشان داد؛ تجربه منفجر كردن اشياء! به همين جهت يك بار نزديك بود انگشتان خود را از دست بدهد! پس از آن آرام تر شد و به ساخت راديوهاي دستي به عنوان يك تجربه ايمن تر روي آورد.

در دبيرستان در همه چيز برتر بود: انجام تكاليف مدرسه، ورزش و رهبري. طي چهار سال رئيس كلاس بود؛ رئيس مركز بسكتبال و فعال و پيروز در انواع ورزشهاي دو و ميداني. او رياضي و علوم را بهتر از معلمانش ميدانست.

در سال 1930 در رشته مهندسي برق دانشگاه استنفورد مشغول تحصيل شد. در آنجا نيز به فعاليت هاي ورزشي ادامه داد و مرد سال رشته فوتبال و بسكتبال دانشگاه شد. اما در اواخر دانشگاه ناگهان ورزش را كنار گذاشت و بيشتر بر روي درس تمركز كرد.

در دانشگاه با دانشجوي ديگر مهندسي برق يعين ويليام هيولت- كه هر دو از دانشجويان ممتاز پروفسور ترمن بودند- آشنا شد و همين آشنايي به تاسيس شركت HP انجاميد.

 او همواره دو واقعه را در زندگي خود موثر ميدانست. اولين واقعه شركت در تور آشنايي با دانشگاه استنفورد در سال 1929 ميلادي بود كه تصميم او را براي ورود به اين دانشگاه راسخ كرد.دومين واقعه آشنايي با پروفسور ترمن در دانشگاه بود.

 پكارد خود ميگويد: اين فرد بود كه آتش علاقه مرا به الكترونيك شعله ور ساخت و همو بود كه بعدها من و هيولت را تشويق كرد كه براي خود دنبال كسب و كار برويم. پس از فراغت از تحصيل، چند سالي در شركت جنرال الكتريك مشغول به كار شد با حقوق ماهيانه 90 دلار.

 هنگامي كه در سال 1938 ميلادي اين شغل را رها كرد و با پژوهانه 42 دلار در ماه به آزمايشگاه ترمن در استنفورد برگشت همه او را احمق خواندند. اما او يك سال بعد در سال 1939 ميلادي به عنوان رئيس هيئت مديره بازنشسته شد، پستي كه 27 سال در آن حضور داشت و از آن پس با احترام كامل به عنوان مدير افتخاري شركت شناخته ميشد.

پكارد در سال 1969 ميلادي در راه كسب و كار رايانه وقفه اي انداخت، زيرا وزير دفاع وقت از او خواست به واشنگتن بيايد وبه عنوان معاونش خدمت كند. از همانجا بود كه او به حوزه فناوري عمق دريا علاقه مند گشت. البته دو دخترش در ايجاد علاقه او به علم زير دريا نقش داشتند. آنها هر دو بيولوژي زيردريايي ميخواندند و به پيشنهاد آنها بود كه خانواده پكارد آكواريومي بي مانند ساختند كه موجودات زيردريا را با رفتارهاي طبيعي نشان ميداد.

پكارد خود تجهيزات آن را طراحي كرد. آكواريوم در سال 1948 ميلادي براي بازديد عموم گشايش يافت و با توسعه عجيبي كه يافت در سال 1987 ميلادي مركز تحقيقات و توسعه اقيانوس شناسي از آن متولد شد.

پكارد در 77 سالگي تصميم گرفت اقيانوس شناسي بخواند! در مركز تحقيقات اقيانوس شناسي كارهاي بديعي در زمينه توسعه تجهيزات در عمق دريا انجام داد. او حامي فرستادن ابزار و نه افراد به زير دريا بود. او به دنبال ابزاري بود كه بتوان با آن از عمق دريا اطلاعات فرستاد نه نمونه، بنابراين حسگرها و دوربينهاي فيلم برداري كيفيت بالا را در اين مورد توسعه داد.

در زمان او پيشرفته ترين قايق تحقيقاتي ساخته شد. روزي كه يكي از  محققان در بازديد از مركز تحقيقاتي، صحبت از كتابي در مورد پلانكتونها كرد، پكارد او را مورد هجوم سوالهاي خود در زمينه پلانكتون قرار داد. او هيچ فرصتي را براي يادگيري از دست نميداد. محيطي براي كاركنانش فراهم آورده بود كه همه احساس ميكردند عضو خانواده پكارد هستند. او به طور مداوم به آزمايشگاهها و كارگاهها براي فهم پيشرفت پروژه ها سركشي ميكرد و اين روش را مديريت حضور در محل ميناميد.

كاركنان هيچ گاه نمي فهميدند كه او سوال ميپرسد يا خواسته هاي خود را مطرح ميكند. ديويد پكارد در ماه مارس 1996 ميلادي در 83 سالگي درگذشت.

او همواره افق دوردستي را ميديد كه ميوه هاي سرمايه گذاريش به ثمر نشيند و به بهتر شدن وضعيت انسان بينجامد. به تعبير يكي ازدوستانش در مجلس بزرگداشت او: مثل دريا بود كه انرژي جان فزا ميبخشيد. رضايت او فقط در كسب موفقيت خلاصه نميشد، او به دنبال اين بود كه راهي را فراروي تحقيق ايده ها و موضوع هاي جديد باز كند.